×

امنیت زنان؛ از حق فردی تا ضرورت اجتماعی

  • کد نوشته: 1214
  • 59 بازدید
  • ۰
  • به گزارش موج ساحل هرمزگان- امنیت از آن دسته نیازهایی است که شاید تا زمانی که وجود دارد،کمتر بهاهمیت آن فکر کنیم؛اما کافیست ترس و ناامنی وارد زندگی انسان شود تابسیاری از ساده ترین خواسته های او به آرزو هایی دور از دسترس تبدیلشوند. آرامش در خانه،قدم زدن در خیابان،حضور در محیط کار و تحصیل و […]

  • به گزارش موج ساحل هرمزگان- امنیت از آن دسته نیازهایی است که شاید تا زمانی که وجود دارد،کمتر بهاهمیت آن فکر کنیم؛اما کافیست ترس و ناامنی وارد زندگی انسان شود تابسیاری از ساده ترین خواسته های او به آرزو هایی دور از دسترس تبدیلشوند.

    آرامش در خانه،قدم زدن در خیابان،حضور در محیط کار و تحصیل و حتیتصمیم گیری برای آینده،همگی به احساس امنیت گره خورده اند.

    هیچ انسانی نباید برای برخورداری از چنین حقوق ابتدائی ای نگرانجان،ارامش یا کرامت خود باشد.

    در چنین شرایطی،امنیت زنان موضوعی نیست که بتوان ان را تنها بهزندگی شخصی آنان محدود کرد؛زن نیز مانند هر انسان دیگری حق دارددر محیطی امن زندگی کند،آزادانه برای آینده خود تصمیم بگیرد و بدونترس در جامعه حضور داشته باشد.

    هنگامی که این حق نادیده گرفته می شود، مسئله تنها به فرد آسیب دیدهختم نمیشود؛ بلکه بخشی از آرامش خانواده و سلامت جامعه نیز تحتتاثیر قرار میگیرد.

    خشونت علیه زنان همیشه به شکل جراحت و اسیب فیزیکی دیده نمیشود؛ گاهی در قالب تهدید، تحقیر،کنترل کردن،محروم ساختن حق انتخاب یارفتارهایی ظاهر میشود که به تدریج اعتماد به نفس و احساس ارزشمندییک زن را از بین میبرد.

    بعضی از این اسیب ها شاید از نگاه دیگران چندان آشکار نباشند،اماآثار آنها میتواند برای مدت ها در زندگی فرد باقی بماند.

    به همین دلیل؛نمیتوان امنیت زنان را صرفا‌ً به نبود خشونت جسمی محدودکرد؛ امنیت زمانی تحقق پیدا میکند که زن در کنار سلامت جسم، ازآرامش روانی و امکان حضور محترمانه در اجتماع نیز برخوردار باشد.

    زنی که احساس امنیت میکند،فرصت بیشتری برای آموختن،کارکردن،پرورش استعداد های خود و مشارکت در زندگی اجتماعی دارد،اومیتواند برای آینده خود برنامه ریزی،از توانایی های خود استفاده و درمسیر پیشرفت قدم بردارد.

    در مقابل، ترس و ناامنی ممکن است او را از بسیاری از فرصت ها دورکند و دامنه انتخابهایش را محدود سازد.

    جامعه ای که نیمی از اعضای ان نتوانند با آرامش و اطمینان در مسیرزندگی خود حرکت کنند، نمی تواند از تمام ظرفیت های انسانی واجتماعی خود بهره مند شود.

    آنچه بیش از هر چیز ذهن مرا درگیر میکند، تکرار خبرهای مربوط بهخشونت علیه زنان و گاهی پایان تلخ زندگی آنان است.

    پشت هر خبر،انسانی وجود دارد که زندگی ،آرزوها و آینده ای داشتهاست؛ خانواده ای که ممکن است با یک اتفاق، برای همیشه دستخوشاندوه و آسیب شود و کودکانی که ممکن است سالها با آثار فقدان یاخشونتی که شاهد آن بوده اند زندگی کنند.

    گاهی خبرها به سرعت از جلوی چشممان عبور میکنند و جای خود را بهاتفاقی تازه میدهند، اما نباید فراموش کنیم که پیامد های چنین حوادثی باپایان یافتن یک خبر از بین نمی رود.

    خشونت میتواند آینده یک زن را تغییر داده و زخم هایی بر جای بگذارد کهتنها به خود او محدود نمی شوند.

    به همین دلیل، معتقدم پرداختن به امنیت زنان نباید فقط پس از وقوع یکحادثه و در واکنش به اخبار تلخ مطرح شود.

    اهمیت اصلی این موضوع در پیشگیری است؛در اینکه پیش از شکل گیریخشونت،زمینه های آن شناخته و برای کاهش آن تلاش شود.

    خانواده نخستین محیطی است که انسان در آن احترام،مسئولیت پذیری وشیوه رفتار با دیگران را می آموزد؛ آموزش احترام به حقوق یکدیگر،پرهیزاز عادی دانستن خشونت و تقویت فرهنگ گفت و‌گو میتواند از همانسالهای نخست زندگی در شکل گیری روابط سالم تر نقش داشته باشد.

    در کنار آگاهی خانواده ها، حمایت قانونی نیز اهمیت فراوانی دارد؛ وجودقوانین حمایتی زمانی میتواند به امنیت زنان کمک کند که حقوق آنان بهدرستی شناخته شود و امکان دسترسی به حمایت های قانونی نیز فراهمباشد.

    آگاهی زنان از حقوق خود، شناخت راه های پیگیری قانونی و اطمینان ازاینکه در زمان مواجهه با خشونت تنها نخواهند ماند، میتواند نقش مهمیدر حمایت از آنان داشته باشد؛ البته مسئولیت ایجاد امنیت تنها بر عهدهزنان نیست؛ این وظیفه ای مشترک است که خانواده، جامعه و نهاد هایمسئول هر یک در برابر آن مسئولیت دارند.

    شاید نتوان تمام شکل های خشونت را در کوتاه مدت از بین برد، امامیتوان از عادی شدن آن جلوگیری کرد، میتوان از خانواده ها آغاز کرد، آموزش را جدی گرفت‌، درباره حقوق زنان آگاهی بیشتری ایجاد کرد وسازوکارهای حمایتی را تقویت نمود.

    تغییرات بزرگ همیشه از تصمیم های بزرگ آغاز نمی شوند؛ گاهی ازتغییر یک نگرش، اصلاح یک رفتار و پذیرفتن این حقیقت شروع می شوندکه هیچکس حق ندارد امنیت و کرامت انسانی دیگری را نادیده بگیرد.

    امنیت زنان امتیازی ویژه یا خواسته ای فراتر از حقوق انسانی نیست؛ حقی اساسی است که برخورداری از آن باید برای همه تضمین شود.

    جامعه ای آرام تر و سالم تر خواهیم داشت اگر زنان بتوانند بدون ترسزندگی کنند، برای اینده خود تصمیم بگیرند و با اطمینان در کنار دیگراعضای جامعه حضور داشته باشند.

    امنیت زنان، تنها مسئله زنان نیست؛ بخشی جدایی ناپذیر از امنیت، ارامش و اینده همه ماست.

    مبینا عیوضی| فعال حوزه حقوق زنان

    برچسب ها

    نوشته های مشابه

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *