به گزارش موج ساحل هرمزگان – برای بعضی خانوادهها، شروع یک دنداندرد میتواند شروع یک دوره طولانی از تحمل کردن باشد؛ چند روز، چند هفته و گاهی بیشتر. چون پول درمان ندارند و مجبورند آن را عقب بیندازند.
مسکن میخورند، درد کمی آرام میشود و زندگی ادامه پیدا میکند. دوباره درد برمیگردد و باز همان ماجرا.
این قسمت ماجرا برای من بیشتر از خود دنداندرد قابل تأمل است؛ اینکه یک نفر درد دارد، میداند باید درمان شود، اما توان پرداخت هزینهاش را ندارد.
در سال ۱۴۰۵ هم هزینههای دندانپزشکی همچنان یکی از دغدغههای جدی خانوادههاست. رئیس اداره دندانپزشکی معاونت درمان وزارت بهداشت از افزایش میانگین حدود ۶۰ درصدی تعرفه خدمات دندانپزشکی خبر داده است.
در طرف دیگر، وضعیت سلامت دهان و دندان کودکان هم چندان بیدغدغه نیست. بر اساس اعلام وزارت بهداشت، میانگین پوسیدگی دندانهای دائمی دانشآموزان ۱۲ ساله حدود دو دندان گزارش شده است.
اما پشت همین عدد، بچههایی هستند که شاید شب به خاطر دنداندرد خوابشان نبرد.
این روزها که به دلیل شرایط جنگی، آموزش مدارس به شکل مجازی دنبال میشود، شاید درد دندان یک دانشآموز بیشتر در خانه دیده شود تا مدرسه؛ کودکی که باید پای کلاس آنلاین بنشیند، اما حواسش جای دیگری است، چون درد امانش نمیدهد.
تلختر اینکه وقتی هزینه درمان برای خانواده سنگین باشد، گاهی کار به روشهایی میرسد که شنیدنش هم سخت است.
در جریان پیگیری این موضوع، با مواردی روبهرو شدم که نشان میدهد گاهی افراد کمبرخوردار در روستاها برای خلاص شدن از دنداندرد، به روشهای خطرناکی پناه میبرند. استفاده از پنبه آغشته به روغن ترمز روی دندان، از جمله این موارد است.
این دیگر یک راه درمان نیست. مادهای که برای چنین کاری ساخته نشده، میتواند به دندان و بافتهای دهان آسیب بزند و شرایط را بسیار بدتر کند.
اما چرا یک نفر باید اصلاً به چنین کاری فکر کند؟
شاید پاسخ را فقط نباید در ناآگاهی جستوجو کرد.
گاهی آدم درد دارد و پول ندارد.
همین.
خانوادهای ممکن است هزینه خوراک، اجاره خانه، رفتوآمد و نیازهای روزمره زندگی را به سختی تأمین کند. در چنین شرایطی، هزینه دندانپزشکی ممکن است مدام به فردا و فرداهای دیگر موکول شود.
مشکل دیگر این است که هر فرد کمدرآمدی الزاماً در فهرست حمایت یک نهاد قرار ندارد. ممکن است خانوادهای واقعاً توان پرداخت هزینه درمان را نداشته باشد، اما برای دریافت کمک، مسیر مشخصی پیش رویش نباشد.
اینجاست که یک سؤال ساده شکل میگیرد:
اگر یک کودک کمبرخوردار دنداندرد شدید داشته باشد، خانوادهاش دقیقاً باید کجا برود؟
نه برای گرفتن یک وعده، نه برای ثبت یک درخواست که ماهها در انتظار بماند؛ برای اینکه کودک واقعاً درمان شود.
به نظرم این سؤال ارزش پیگیری دارد.
دانشگاه علوم پزشکی، مراکز درمانی، دندانپزشکان، خیران و نهادهای حمایتی ظرفیتهایی دارند که اگر کنار هم قرار بگیرند، میتوان برای این گروه یک مسیر روشن ایجاد کرد.
حتی در شرایط فعلی که بسیاری از فعالیتهای آموزشی تحت تأثیر شرایط جنگی قرار گرفته، میتوان از ظرفیت شبکه بهداشت، مدارس و مراکز درمانی برای شناسایی کودکانی که نیاز فوری به درمان دارند استفاده کرد تا درمان آنها به دلیل مشکلات مالی عقب نیفتد.
پیشگیری مهم است، اما وقتی یک کودک همین حالا دنداندرد دارد، دیگر فقط صحبت از مسواک و آموزش کافی نیست. او درمان میخواهد.
گاهی هزینه درمان یک دندان برای یک خانواده رقم خیلی بزرگی نیست؛ اما برای خانوادهای که درآمدش صرف نیازهای اولیه زندگی میشود، همان مبلغ میتواند باعث شود درمان چند ماه عقب بیفتد.
و چند ماه برای یک دندان درد، زمان کمی نیست.
شاید وقت آن رسیده که در کنار برنامههای پیشگیری از پوسیدگی دندان، برای کودکان و افراد کمبرخورداری که توان پرداخت هزینه درمان را ندارند هم فکری جدی شود؛ تا اگر دچار درد و مشکل دندانی شدند، فقر مانع رسیدنشان به درمان نشود.
هیچ کودک یا فرد کمبرخورداری نباید فقط به خاطر نداشتن پول، شب را با دنداندرد صبح کند. این درد شاید برای بعضیها یک مشکل ساده به نظر برسد، اما برای خانوادهای که توان پرداخت هزینه درمان را ندارد، میتواند هفتهها ادامه پیدا کند و هر روز نگرانی تازهای به زندگیشان اضافه کند.
اگر این دردهای به ظاهر کوچک را جدیتر ببینیم، متوجه میشویم پشت یک دنداندرد ساده ممکن است خانوادهای باشد که مدتهاست میان هزینههای ضروری زندگی و سلامت فرزندش گرفتار مانده است.
کاش هیچکس بهخاطر خالی بودن جیبش، مجبور نباشد درد دندانش را به دندان بکشد.
خبرنگار / صدیقه دهقانی









دیدگاهتان را بنویسید